امید به زندگی
چهارشنبه, ۶ تیر ۱۴۰۳، ۰۹:۰۳ ب.ظ
من که تا جایی که به خاطر میاورم آدمِ آدم گریزی بودم
اصلا همه تلاشم این بود بدو بدو از هیاهوی آن بیرون پناه بیاورم به قفلِ پشتِ درِ خانه مان
اصلا چیزی شبیه به حس افتادن یک چیز باارزش وسط اقیانوسِ عمیق
خیلی عمیق
خیلی خیلی عمیق
شبیه سکانسِ آخر تایتانیک در پیری اش که گردنبند را به اقیانوس می اندازد
نمیدانم
گاهی فکر میکنم تا مرز ترکیدن پیش میروم و عجیب قوی ام
دوام می آوردم
و از دور لبخند میزنم و تمام درست و غلط های همه این دنیای تختِ گردالویِ مستطیلِ چند ظلعیِ نامنتظمِ فلان فلان شده برایم معنایش را از دست میدهد
و تو ..
اما تو ...
تو مرکز همه هزارتوهایِ بی انتهایِِ ذهنِ مشوشِ منی .
- ۰۳/۰۴/۰۶
چه قابل لمس بود.